Сочинение
Вобраз асветніцы ў «Жыціі Еўфрасінні Полацкай»
У гісторыі беларускай культуры ёсць постаці, якія сталі прыкладам духоўнай сілы і служэння людзям. Адна з іх — Ефрасіння Полацкая, князёўна, манахіня і асветніца. У творы «Жыціе Ефрасінні Полацкай» яна паказана не толькі як святая, але і як дзейная, мудрая жанчына, якая прысвяціла сваё жыццё адукацыі і духоўнаму развіццю людзей. Галоўная думка жыція заключаецца ў тым, што сапраўдная асвета пачынаецца з любові да ведаў і жадання служыць іншым.
Ужо ў юнацтве Ефрасіння вылучаецца розумам і цягай да кніг. Яна адмаўляецца ад звычайнага для князёўны лёсу і выбірае манаскае жыццё. Гэты крок сведчыць пра яе самастойнасць і моцны характар. Гераіня не імкнецца да багацця і ўлады: яна хоча прысвяціць сябе духоўнай працы. У жыціі яе выбар падаецца як прыклад глыбокай веры, але разам з тым ён раскрывае і яе імкненне вучыцца, разважаць і быць карыснай людзям.
Асветніцкая дзейнасць Ефрасінні асабліва яскрава раскрываецца ў працы з кнігамі. Яна перапісвае іх, бо ў тыя часы менавіта так захоўвалі і распаўсюджвалі веды. Кніга была рэдкасцю, а праца перапісчыка патрабавала вялікай цярплівасці і ўважлівасці. Ефрасіння падтрымлівае адукацыю пры манастырах, збірае вакол сябе людзей, навучае дзяўчат грамаце і хрысціянскай мудрасці. Так манастыр становіцца не толькі месцам малітвы, але і асяродкам навучання. Гераіня разумее: каб веды змянялі жыццё, імі трэба дзяліцца.
Важна, што Ефрасіння клапоціцца не толькі пра кнігі. Яна ўдзельнічае ў будаўніцтве храмаў і падтрымлівае развіццё мастацтва. З яе імем звязана стварэнне славутага крыжа майстра Лазара Богшы. Гэты помнік увасабляе высокае майстэрства і духоўныя каштоўнасці Полацкай зямлі. Такім чынам, асвета ў разуменні гераіні — гэта не толькі грамата, але і далучэнне людзей да культуры, прыгажосці і веры.