Сочинение
Вобраз асветніцы ў «Жыціі Ефрасінні Полацкай»
«Жыціе Ефрасінні Полацкай» — адзін з найважнейшых помнікаў старажытнай беларускай літаратуры. У ім расказваецца пра жыццё князёўны Прадславы, якая стала манахіняй і ўвайшла ў гісторыю пад імем Ефрасінні. Аўтар паказвае яе не толькі як набожную жанчыну, але і як мудрую асветніцу, якая прысвяціла сябе служэнню людзям і роднай зямлі. Галоўная думка твора ў тым, што сапраўдная асвета нараджаецца з ведаў, духоўнай сілы і жадання дапамагаць іншым.
З ранніх гадоў Прадслава вылучалася розумам і любоўю да кніг. Яна магла жыць у дастатку і карыстацца становішчам князёўны, але выбрала іншы шлях. У манастыры Ефрасіння не адмовілася ад ведаў: яна перапісвала кнігі і вучыла іншых. Такім чынам, асвета ў яе жыцці была не толькі асабістым імкненнем, але і справай, якой яна дзялілася з людзьмі.
Ефрасіння разумела, што кніга дапамагае чалавеку пазнаваць свет і адрозніваць дабро ад зла. Яна збірала вакол сябе дзяўчат і навучала іх грамаце і хрысціянскай мудрасці. Гэта было вельмі важна ў часы, калі адукацыя была даступная далёка не кожнаму. Гераіня не проста заклікала людзей да ведаў, а сама працавала дзеля іх пашырэння.
Асветніцкая дзейнасць Ефрасінні не абмяжоўвалася вучобай. Яна заснавала манастыры, клапацілася пра будаўніцтва храмаў і падтрымлівала духоўнае жыццё Полацка. Па яе замове майстар Лазар Богша стварыў знакаміты крыж — каштоўны помнік ювелірнага мастацтва. Гэтыя справы паказваюць, што Ефрасіння імкнулася зберагчы і развіць культуру свайго краю. Яна была не толькі настаўніцай, але і арганізатарам, здольным аб’ядноўваць людзей дзеля агульнай мэты.